ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΑΠΑΞΙΩΣΗ  ΤΟΥ  ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ  ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ  ΚΑΙ  ΤΡΟΠΟΙ  ΕΠΙΛΥΣΗΣ  ΤΟΥ 

 

Πριν  λίγες  μέρες  πραγματοποιήθηκε  η  Γενική  Συνέλευση  του  Συλλόγου  μας  για  την  εκλογή  αντιπροσώπων  στην  84η  Γ. Σ. της  ΔΟΕ.  Αν  και  η  συνεδρίαση  ξεκίνησε  ομαλά  δίχως  τις  λίστες  και  τις  καταστάσεις  ονομάτων  που  προκαλούσαν  εντάσεις  και  διαμαρτυρίες, η  εικόνα  που  παρουσίαζε  η  Γ. Σ.  ήταν  αποκαρδιωτική.  Ελάχιστοι  ήταν  οι  παρόντες.  Ούτε  καν  οι  υποψήφιοι  των  παρατάξεων.  Τέτοια  απαξίωση  των  συναδέλφων  προς  το  συνδικαλιστικό  κίνημα  πρωτοφανής  και  μάλιστα  σε  εποχές  δύσκολες.  Κι  άλλες  χρονιές  οι  συνάδελφοι  δεν  παρευρίσκονταν  από  την  αρχή  της  συνεδρίασης  αλλά  η  φετινή  δεν  είχε  προηγούμενο.  Μόλις  και  μετά  βίας  είμασταν  καμιά  δεκαπενταριά  συνάδελφοι  κι  οι  περισσότεροι  παλιοσειρές, από  τους  νέους  ελάχιστοι  έως  κανείς.

Αλλά  γιατί  αυτή  η  εικόνα;  Γιατί  οι  συνάδελφοι  αδιαφορούν;  Γιατί  δε  θέλουν  να  ακούσουν  τις  θέσεις  και  τις  απόψεις  των  παρατάξεων;  Μήπως  η  ευθύνη  είναι  συλλογική;   Έχω  αναφέρει  και  σε  παλαιότερα  άρθρα  μου  ότι  οι  συνδικαλιστές  έχουν  τη  μεγαλύτερη  ευθύνη  αυτής  της  κατάστασης.  Έχουν  κουράσει  πλέον.  Δεν  πείθουν  ούτε  τους  εαυτούς  τους.  Γνωρίζουν  όλοι  ότι  οι  θέσεις  τους  είναι  ανάλογες  των  κομματικών  τους  οργάνων,  φερέφωνα  άλλων.  Τρέφουν  και  τρέφονται  από  το  σύστημα.  Κι  ας  εναντιώνονται  και  τα  βάζουν  ενίοτε  με  το  σύστημα.  Αρέσκονται  να  παραμένουν  στις  φατρίες  τους.  Κι  ας  λένε  ότι  δεν  είναι  εξαρτημένοι  και  ότι  αποκήρυξαν  το  κομματικό  τους  φορέα.  Τότε  γιατί  ρε  συνάδελφοι  δεν  ενώνεστε  με  τους  πραγματικά  ( έτσι  τουλάχιστον  ισχυρίζονται  οι  ίδιοι )  ανεξάρτητους,  δημιουργώντας  ένα  δυνατό  ψηφοδέλτιο  υπερκομματικό, αχρωμάτιστο  και  ολότελα  ανεξάρτητο  με  ένα  όνομα  κοινής  αποδοχής;  Γιατί  δε  δίνετε  τη  δυνατότητα  σε  όλους  μας  να  ψηφίζουμε  πρόσωπα  και  όχι  πολιτικές;  Να  ψηφίζουμε  πρόσωπα  που  τους  διακρίνει  η  εντιμότητα, η  ειλικρίνεια, η  ανιδιοτέλεια  και  ο  καθαρός  λόγος;  Γιατί  λοιπόν;  Μήπως  έχετε  ιδεολογική  διαφορά;  Μήπως  οι  ανάγκες  μας,  τα  αιτήματά  μας  και  οι  διεκδικήσεις  μας  για  ένα  καλύτερο  δημόσιο  σχολείο  έχουν  άλλο  χρώμα  και  άλλη  θρησκεία; 

Α,  μια  που  είπα  και  για  θρησκεία,  υπάρχει  κι  ο  αριστερός  χώρος  (ο ορθόδοξος,  ο  γνήσιος  αριστερός  χώρος,  όπως  οι  ίδιοι  τον  αποκαλούν)  που  θυμίζει  λίγο  πολύ  θρησκεία.   Έχει  αλήθειες, αρχές  και  δόγματα.  Οι  εραστές  του  χώρου  αυτού  είναι  ασυμβίβαστοι.  Δείχνουν  σταθεροί,  αταλάντευτοι,  περισσότερο  ευαισθητοποιημένοι  και  συνειδητοποιημένοι  από  πολλούς  άλλους.  Δεν  τους  προβληματίζει  το  σταθερά  χαμηλό  ποσοστό  που  παίρνουν  πάντα,  είτε  σε  τοπικό  είτε  σε  πανελλαδικό  επίπεδο  (άλλωστε, θα  σου  πουν, και  στην  εκκλησία  το  ποσοστό  των  συνειδητοποιημένων  και  πραγματικών  χριστιανών  είναι  ελάχιστο)  Δεν  πτοούνται  οι  συνδικαλιστές  και  μη  από  τα  όποια  αποτελέσματα.  Θεωρούν  τις  απόψεις  τους  αλάνθαστες.  Σε  αντίθεση  με  τους  άλλους,  αυτοί  ισχυρίζονται  ότι  είναι  εξαρτημένοι  και  ότι  έχουν  ιδεολογικό  μπούσουλα. 

Αλλά  ποιος  είναι  αυτός  ο  ιδεολογικός  μπούσουλας  που  τους  εμπνέει  και  τους  καθοδηγεί;  Σε  ποια  χώρα  του  κόσμου  εφαρμόστηκε  η  ιδεολογία  της  αριστεράς  και  πέτυχε;  Αληθινή  κοινοκτημοσύνη,  αγαπητοί  φίλοι  της  αριστεράς,  υπήρχε  και  υπάρχει  μόνο  στη  κοινοβιακή  μοναστική  πολιτεία  του  Αγίου  Όρους  (εκτός  από  τις  σκήτες  και  τα  κελιά).  Πραγματικός  ιδεολογικός  μπούσουλας  είναι  μόνο  ο  Χριστός  και  το  ευαγγέλιό  του.  Εκεί  που  μπορεί  να  υπάρξει  πραγματική  και  ανιδιοτελής  αγάπη, θυσία  και  διακονία  προς  τον  άλλον, ακόμα  και  προς  τον  εχθρό  μας, σ’ αυτόν  που  δε  μας  αγαπά  και  δε  συμφωνεί  απαραίτητα  μαζί  μας.  Εσείς  φίλοι  αριστεροί  αυτόν  που  δε  συμφωνεί  μαζί  σας, τον  θεωρείτε  αντίπαλο, αλλόθρησκο, τον  έχετε  απέναντί  σας, αδυνατείτε  να  τον  εντάξετε  στην  παρέα  σας  για  να  συμπορευτεί  μαζί  σας  ή  να  ενταχθείτε  στην  παρέα  του  και  να  συμπορευτείτε  μαζί  του.  Για  του  λόγου  το  αληθές  να  σας  αναφέρω  ένα  πραγματικό  γεγονός  που  έλαβε  χώρα  στη  Μητρόπολη  Δημητριάδος  το  1997.  Ο  τότε  μητροπολίτης  και  μετέπειτα  αρχιεπίσκοπος  Αθηνών  μακαριστός  Χριστόδουλος  κάλεσε  κλήρο  και  λαό  να  συγκεντρωθούν  στην  κεντρική  πλατεία  του  Βόλου  για  να  διαμαρτυρηθούν  για  την  ψηφιζόμενη  συνθήκη  Σέγκεν.  Την  ίδια  μέρα  και  ώρα  και  στον  ίδιο  χώρο  είχαν  αποφασίσει  να  συγκεντρωθούν   και  να  διαμαρτυρηθούν  για  τον  ίδιο  λόγο,  ενάντια  στη  συνθήκη  Σέγκεν  και  οι  αριστερές  οργανώσεις  του  νομού, δίχως  να  γνωρίζουν  την  ταυτόχρονη  απόφαση – πρόσκληση  της  τοπικής  εκκλησίας.  Οι  δεκάδες  αριστεροί  με  τα  πανό  και  τις  κόκκινες  σημαίες,  μόλις  αντιλήφθηκαν  την  παρουσία  εκατοντάδων  χριστιανών,  κληρικών  και  λαϊκών, απομακρύνθηκαν  από  την  πλατεία  παρά  την  παράκληση  του  μητροπολίτη  να  παραμείνουν  και  να  διαμαρτυρηθούν  από  κοινού.

Αγαπητοί  συνάδελφοι  πραγματική  δημοκρατική  εκλογική  διαδικασία  (η  μοναδική  στον  κόσμο)  που  μπορεί  να  αποτελέσει  και  πρότυπο  σ’  όποιο  ενιαίο  ψηφοδέλτιο  δημιουργήσουμε  όλοι  μαζί  είναι  το  Συνοδικό  σύστημα  της  Εκκλησίας  (το  δημοκρατικότερο  στον  κόσμο)  για  τις  εκλογές  των  αρχιερέων  και  τις  αποφάσεις  της  Ιεράς  Συνόδου, αν  και  ορισμένοι  αρχιερείς  δεν  στέκονται  στο  ύψος  τους  και  αρκετές  φορές  μας  πληγώνουν  με  τα  τερτίπια  τους,  εντούτοις  το  σύστημα  είναι  το  τελειώτερο.  Αν  υιοθετηθεί  απ’  όλους  μας  και  εφαρμοστεί  στο  σύλλογό  μας  θα  αποτελέσει  την  ταφόπλακα  των  ονείρων  των  ιθυνόντων  στα  κέντρα  των  αποφάσεων  που  θέλουν  να  ελέγχουν  και  να  κινούν  τα  νήματα,  να  ρυθμίζουν  και  να  μας  παίζουν  σαν  πιόνια  στην  πολιτική  τους  σκακιέρα. 

Επιτέλους  πρέπει  να  ξυπνήσουμε,  να  αντιδράσουμε,  να  αφουγκραστούμε  τις  ανάγκες  της  εποχής, τα  νέα  δεδομένα  που  επιβάλλονται,  μακριά  από  μικροπολιτικές  σκοπιμότητες.  Να  καταλάβουμε  ότι  όλες  οι  πολιτικοοικονομικές  θεωρίες  κατέρρευσαν.  Στη  διεθνή  σκηνή  δεν  υπάρχουν  φιλίες  και  σύμμαχοι.  Υπάρχουν  συμφέροντα  και  μόνο  συμφέροντα.  Κυβερνά  το  χρήμα  (ο μαμωνάς,  ο  άρχοντας  του  αιώνος  τούτου)  και  οι  δυνάμεις  του  σκότους  που  οδηγούν  στην  οικονομική  εξαθλίωση  των  λαών  και  στον  κοινωνικό  μαρασμό.

                                                                                                            Κωνσταντίνος  Μηνάογλου

                                                                                                            Δάσκαλος  Δημ. Σχ. Πορταριάς

About Sechal Αριστοτέλης